‘ಹೆಬ್ಬಂಡಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಬಾರೋ. ಆ ದೆವ್ವದ ನೆರಳೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಸಖತ್ತಾಗಿ ಹಣ್ಣು
ಬಿಟ್ಟಿದೆಯಂತೆ.’
ಸೀನ ತನ್ನ ಲಟ್ಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂಗಿದ.

‘ಹೌದೇನೋ…? ಮನೇಲಿ ಕೇಳುದ್ರೆ, ಬಯ್ತಾರೆ. ನೆನ್ನೆ ಮಳೆ ಬೇರೆ ಬಂದಿದೆ. ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ
ಕಾಲಿಟ್ರೆ ಜಾರುತ್ತೆ.’

ಹಣ್ಣಿನ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾಗಿ ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದ ಅರೆ-ಹಳ್ಳಿಗನಾದ್ದರಿಂದ, ಸತ್ಯವನ್ನು
ಮರಮಾಚಿ ಹೇಳಿದೆ.

‘ನಿನಗ್ಯಾವನೊ ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿ ಬಾ ಅಂದವನು. ಈಗೇನು ಬರ್ತೀಯೊ, ಇಲ್ವೋ..? ಅಷ್ಟು ಹೇಳು.
ನಾನಂತೂ ಹೋಗ್ತಿದೀನಿ ’
ಪೆಡಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ, ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾದ. ಥೂ. ಥ್!! ಹಾಳಾದವನು, ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತವನಿಗೆ
ರಸಪೂರಿ ನೇರಳೆಗಳ ಕನಸು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಈಗ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವನು. ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಮುಂದೆ
ಹೋಗಿ ಹಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಹಲ್ಲು-ಗಿಂಜುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

‘ ಲೋ. , ಸೀನ ಬರ್ತೀನ್ ತಡಿಯೋ. “ ಓಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ನೆಗೆದು ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.

ಹತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿಯವರೆಗೂ ಮಳ್ಳನಂತೆ ಸೀದಾ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು, ನಂತರ ಕೊಡೆಯನ್ನು
ಅಗಲಿಸಿದಂತಿತ್ತು ನೇರಳೆ ಮರದ ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆಗಳು. ಆ ಮರವನ್ನು ಕಂಡು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಇದು
ಮರ-ಹತ್ತಲು ಬರದವರಿಗೆ ತೀರಾ ಪ್ರತೀಕೂಲ ವಾತಾವರಣ.

‘ ಫುಲ್ ಹಣ್ಣು ತರೆಯುವವರೆಗೂ, ಇಬ್ಬರೂ ತಿನ್ನಿವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ
ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಪಾಲು. ತರಲೆ-ಗಿರಲೆ ಮಾಡಂಗಿಲ್ಲ.’
ಪಾರ್ಟ್-ನರ್ ಶಿಪ್ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ತನ್ನ terms ಅಂಡ್ condition ಗಳನ್ನು
ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ನನ್ನ ಮರ-ಹತ್ತುವ ಕೌಶಲ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ,
ಹಿಂದು-ಮುಂದೂ ಯೋಚಿಸದೆ ಡೀಲಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದೆ.

ನಾಲ್ಕೈದು ಜಿಗಿತಕ್ಕೆ ಸೀನ ಮರವೇರಿಬಿಟ್ಟ. ನಾನಿನ್ನು ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಯನ್ನು, ಗೊಂಚಲು
ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮರದ ಬುಡ ಹಿಡಿದಾಗ, ಮಂಡಕ್ಕಿ
ಗಾತ್ರದ ಕೆಂಜಿಗ ಇರುವೆಗಳು ಸಾಲು-ಸಾಲಾಗಿ ಗುಳೇ ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತಲೆ
ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಾಳಾಯಿತು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಡಚಣೆಗಳು. ಮರ-ಹತ್ತಲು
ಪೇಚಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

‘ ಇನ್ನೂ… ಎನ್ಲಾ. ಮಾಡ್ತಿದೀಯ ಕೆಳಗೆ. ಬೇಗ ಹತ್ತೊ…. “ ಮೇಲಿಂದಲೇ ಆವಾಜು ಹಾಕಿದನವನು.
ಇವನೇನೊ ಕೋತಿ-ವಂಶದವನು. ನನ್ನ ಕಥೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಹೇಳಲಿ. ಆದರು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಮರ-ಹತ್ತಿ, ತಾನೆ ಬಿಡಿಸಿ ತಿನ್ನುವ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಥರಾ ಮಜವಿರುತ್ತದೆ.

ಮರಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದ ತಂತಿ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು, ಮರವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೊಸರುತ್ತಾ ಮೇಲೇರಿದೆ. ಕೆಂಜಿಗ-ಇರುವೆಗಳು ಮರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು
ಹೊಲಿದುಕೊಂಡು ಗೂಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ನಿಧಿ ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಂತ ಸರ್ಪನಂತೆ, ತಮ್ಮ
ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಊರಗಲ ತೆರೆಯುತ್ತಾ ಪಂಥಾಹ್ವಾನ ನೀಡಿದವು. ಕವಲು-ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು
ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೆ ತಾಗದಂತೆ ಹಣ್ಣು ಕೀಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ.
ಹಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮರದ ತುಂಬಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೀನ ಮಾತ್ರ
ಕೈಗೆಟುಕದ ದಪ್ಪ-ದಪ್ಪ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ರೆಂಬೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಮರದ ಮೇಲಿಂದ
ಆಳ ನೋಡಿದರೆ, ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನೆಲ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು
ಹಣ್ಣುಕೀಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದೆ. ಸೀನ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ರೆಂಬೆಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿ, ತಲೆ
ಅಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಣ್ಣು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಟರ್-ರ್-ರ್. ಕ್ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿತು. ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು
ತಿರುಗಿ ನೊಡಿದೆ. ಸೀನ ನೇತು-ಬಿದ್ದ ರೆಂಬೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊಗಟೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ
ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ‘ಅಮ್ಮಾ….’ ಎಂಬ ಆಕ್ರಂದನ. ನೋಡು-ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೆಂಬೆಯನ್ನು
ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸೀನ ಪಾತಾಳ-ನಾಥ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು-ಅಡಿಗೂ ಎತ್ತರದಿಂದ, ತಲೆ ಅಡಿ
ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುವವನ ಗತಿ ಏನಾಗಿರಬಹುದು. ? ತತ್-ತತ್ತಕ್ಷಣ ಇಳಿಯುವತ್ತ ಹೋದೆ.

ಇಳಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ? ಎದೆ ಡವ-ಡವ. ಕಾಲು ನಡುಗುತ್ತ್ತಿದೆ. ಭಯ-ಉದ್ವೇಗ-ಆತಂಕ
ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವುಗಳೆಲ್ಲಾ… ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು
ಅಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿದವು. ಮರ ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ಇಳಿಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ
ಹಾಕಿದೆ.

ದನ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಯ್ಯ ದುರಂತ ನಡೆದ
ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ರೆಂಬೆ-ಮುರಿದ ಸದ್ದಿನ ಜೊತೆ ಬಂದ ‘ ಅಮ್ಮಾ. ’ ಎಂಬ ಕೊನೆಯ
ಆಕ್ರಂದನ ಇವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅಥವ ನನ್ನ ಅರಣ್ಯರೋದನವೂ ಕೇಳಿಸಿರಬಹುದು.
ರೆಂಬೆ-ಎಲೆಗಳ ರಾಶಿಯ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಿತ್ರಾಣನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನೂsss ಹಾಗೂ
ಇಳಿಯಲು ಬರದೆ ಮಿಕ-ಮಿಕ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಒಯ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೂss ನೋಡಿದರು.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜಣ್ಣ ಅವನನ್ನು ರೆಂಬೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ
ಹೊರಗೆಳೆದ.

ನಾನೂ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಮರದಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಮುಂದಾದೆ. ಹತ್ತಿದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮರವನ್ನು
ತಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜಾರಿದೆ. ಮೈ-ಕೈ ಯೆಲ್ಲಾ ತರಚಿಕೊಂಡು ಭೂ ಸ್ಪರ್ಶಸಿದೆ. ರಾಜಣ್ಣ ಸೀನನನ್ನು
ಸಮತಟ್ಟಾದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿಸಿ, ಬೆನ್ನು ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಂಪಯ್ಯ ಹತ್ತಿರದ
ಕಾಲುವೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಟೊಪ್ಪಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮುಖಕ್ಕೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದ.
ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟವೆಲ್ ಅನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ಮುಖ-ಮೈಯನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅದು ವಾಪಾಸಾಯಿತು.
ಪ್ರಜ್ನೆ ಇರಲಿ, ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ.
‘ಪಿಂಡ ಹಾಕಲು ಇದ್ದ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ನುಂಗಿ ಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ..?’ ಎಂದು ಸೀನನ
ಮಾತ್ರುಶ್ರೀ ಯವರು, ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ
ದ್ರುಶ್ಯವೊಂದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಯಿತು.
ಭಯ-ದಿಗಿಲಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ-ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಯ್ಯ ಅದೇನು ಕಣ್-ಕಟ್ಟು ನಡೆಸಿದರೋ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸೀನ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಬದುಕಿತು ಬಡ-ಜೀವ. ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ
ಹೌಹಾರಿದ್ದರಿಂದ ಜ್ನಾನ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಉಸಿರು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ನರದ ಮೇಲೆ ತಿಕ್ಕಿ
ಮಸಾಜು ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಲೆಯ ಬದಲಾಗಿ, ಬೆನ್ನು ಸೀದಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮೂಳೆ
ಮುರಿಯದಿದ್ದುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ!!. ಹೊರ-ಒಳ ಒಡೆತಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು
ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಡಿಸಿದರು. ಅವನ ಅನ್-ಮೃತ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಆ
ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಸೀನ ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೆ ಮಂಕಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ಅವನನ್ನು
ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕು-ಬೇಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಈ ಪ್ರಕರಣವು, ಸಂಜೆಯೊಳಗಾಗಿ ಕನಸೂರಿನ ಹಾದಿ-ಬೀದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗರಿಗೆದರಿಕೊಂಡು
ಹಾರಾಡಿತು. ಜೋಡಿ-ಜಟ್ಟಿಗಳು, ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ಬಿಡದೆ ಅತಿ-ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗಿ
ಹೇಳಿದ್ದರು. ಸೀನ ನೋವು ತಿಂದವನಾದ್ದರಿಂದ ಅಪಮಾನಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರ
ಮನೆಯವರಿಂದಲೂ ಸರ್ವ-ನಿಂದನೆ ಗಳು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದು ದುರಾದ್ರುಷ್ಟ. ರೆಂಬೆ
ಮುರಿದು ಸೀನ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ್ದು, ಮರ-ಇಳಿಯಲು ಆಗದೆ ನಾನು ಪೇಚಾಡಿದ್ದು,
ಕೆಂಪಯ್ಯ-ರಾಜಣ್ಣ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒದಗಿದ್ದು, ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಸೀನನ ಜಿವ
ಉಳಿದಿದ್ದು. ಎಲ್ಲವೂ ‘ಸಂಜೆ ಕನಸೂರಿನ’ ಮುಖಪುಟದ ಸುದ್ದಿಯಾದವು. ಈ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ನೇರಳೆ
ಹಣ್ಣು ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗಿದ್ದಿದು, ಗೊತ್ತೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.