ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಫಾರ್ಮುಲ

ಪ್ರಥಮ ಪಿಯುಸಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲನೆಯ ದಿನ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ‘ Hi, my name is Chetan. I came from ಬಸವೇಶ್ವರ ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್, ಶಿವಮೊಗ್ಗ In sslc my percentage is ‘ಎಂದು ಉಳಿದವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಿ, ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬಯಾಟ್ ಹೋಡೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸರದಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು good morning everyone, I am arjun, I got 88 percent ಎಂದು ಏನೇನೋ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗಿರೀಶ ಕೆಳಿದ. ‘ I am girisha ಸರೀನ ಅಥವಾ my name is girishaa ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಾ. ?’ ಎಂದ. ಆಗ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂತು. ನಾನು ಬಯಾಟ್ ಹೊಡೆದದ್ದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ.

ಗಿರೀಶ ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ‘ನನ್ನ ಹೆಸರು ಗಿರೀಶ ನಾನು ಹಾವೇರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಿರೇಕೆರೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ ಒಂದರಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತೇನೆ. ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ತೊಂಭತ್ತೈದು ಪ್ರತಿಶತ ಅಂಕ ಪಡೆದಿರುತ್ತೇನೆ. ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೂತ. ಇದು ನನ್ನ ಮತ್ತು ಗಿರೀಶನ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ. ಮೊದಲನೆಯ ದಿನವೆ ಬಯಾಲಜಿ ಮೇಡಮ್ಮು ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಪ್ಲಾಂಟೆ, ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅನಿಮೆಲಿಯಾ, ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅದು ಇದು ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಭೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ನನಗೆ ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಪದದ ಆಚೆಗೆ ಬೇರೇನೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಗಿರೀಶ, ‘ಅಯ್ಯೋ ಏನಾ ಈವಮ್ಮ ಆವಾಗಿಂದ ಬರಿ ಕಿಂಗ್-ಡಮ್ ಅಂತಿದಾರೆ. ಇದು ಸೈನ್ಸ್ ಕ್ಲಾಸೋ ಹಿಸ್ಟರಿ ಕ್ಲಾಸೋ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ-ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಉಳ್ಳವರು ಮಾತ್ರ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸಮಾನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು-ಅಜ್ಞಾನಗಳು ಉಳ್ಳವರು ಕೂಡ ಗೆಳೆತನದ ದೋಣಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಲು ಅರ್ಹರು.

ಇದು ನಮ್ಮ, ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿ, ಆನಂತರ ಸೈನ್ಸನ್ನು ಓದಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮಿತ್ರವರ್ಗ. ಬರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಹಿಗಳೆಯುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಸಾಗಿತ್ತು.

ದ್ವಿತೀಯ ಪಿ-ಯು-ಸಿಯ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳ ಸಮಯ. ನಾನು ನಮ್ಮ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ವಠಾರದಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಗಣಿತದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಗಿರೀಶ ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದವನೇ ಶುರು ಮಾಡಿದ ‘ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಓದೋದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ವಠಾರದಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ರೂಮ್ ಕೊಡಿಸು’ ಎಂದ.

ಇನ್ನು ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇರುವುದಾಗಿಯೂ, ಈ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಜಿಯಾಗ್ರಫಿ ಬದಲಿಸುವ ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಕೇಳದೆ ಹಠ ಮಾಡಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆಂದು ಒಂದು ಸಿಂಗಲ್ ರೂಮು ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ರೂಮು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿಕೊಂಡ ತಿಕ್ಕಲು ಬಡ್ಡಿಮಗ.

ಒಂದು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ. ‘ನನಗೇನು ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಟೆನ್ಶನ್ನು, ಭಯ. ಓದಬೇಕಾಗಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದಿಯಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಸಾರಿ ರಿವಿಷನ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಹೋದ ಹಂಗಾಗುತ್ತೆ. ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ. ’ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಗೋಳಾಡಿದ.

ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದೆಲ್ಲಾ ಕಾಮಿಡಿ-ಕಾಮಿಡಿ ಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಪಂಪ್ ಹೊಡೆಯಲೇ ಬೇಕಾಯ್ತು ‘ಲೋ ಗಿರೀಶ ನಿಂದು ಜೀನಿಯಸ್ ತಳಿ ಮಗ. ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಮೊದಲು ಬಂದವನು ನೀನು. ಈ ಸಾರಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನೂರರೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಿ-ಇ-ಟಿ ರಾಂಕ್ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತಿದಾರೆ. ನೀನೆ ಹಿಂಗದ್ರೆ ನಮ್ಮಂತವರ ಗತಿ ಏನಪ್ಪಾ. ?’ ಎಂದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನು ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೆ ಮಾತನ್ನ ನನಗೆ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಅಂತಲಾದ್ರು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆನೋ.

ಒಂದು ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲಾನ್ ಹೇಳಿದೆ. ‘ಮಂಜುನಾತ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಮೂವಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರಂತೆ ಓದೋದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಾ ಸ್ವಲ್ಪ ರಿಲಾಕ್ಸ್‍ ಆಗುತ್ತೆ. ’ ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದ. ಅದೇ ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಜರಾಯಿತು. ‘ ನಿಜವಾಗಲು ನಂಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದ ಹಂಗಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡೋ ಅಷ್ಟು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರ್ತಿದೆ. ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ ?’ ಎಂದ. ಏನೋ ಒಂದಷ್ಟು ಕವಿತೆ ಬರೀತಿದ್ದೆ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೊಬ್ಬ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ಎಂದು ಬಗೆದದ್ದು ಅವನ ಮೂರ್ಖತನ. ಆದರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು.

ನನಗೊಬ್ಬ ಡಾಕ್ಟರು ನೆನಪಾದರು. ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ, ಪವಾಡಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ‘ ಮನಸ್ಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ’ ಎಂಬ ಬಿರುದುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀಡಿದ್ದರಂತೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ಶೇಕಡಾ 0.03 ಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರತಿಶತ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ, ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಪವರ್ ಇರುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದ ಸದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕೇಳಿಸಲು ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾಗಲು ಇಲ್ಲ. ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅಂತ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈಗ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಅವರು ಪರಿಹಾರವಾಗಬಲ್ಲರು ಎನಿಸಿತು.

ಸಂಜೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ನಂತರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರು. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಘಂಟೆಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆವು. ಗಿರೀಶ ತನಗಾಗುತ್ತಿರುವ ವೆದನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿಡಿಹಿಡಿಯಾಗಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ. ವಾಂತಿ- ಭೇದಿ ಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ನೋವಿನ ಬಣ್ಣನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಅವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಡೆದು

‘ಹೋ ಇದು ತುಂಬಾ ಕಾಮನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗತ್ತೆ. ’

ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದರು. STD ಬೂತ್ ನಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಲೇ ಹೊರಬಂದೆ. ‘ಹೋಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರೋದು. ? ಹಾಸ್ಟೆಲ್-ಗೆ ಹೋಗಿ ಆರಾಮಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡು. ನೀನು ’ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊತೀನಿ’ ಅಂದ್ರೆ, ಆಯಪ್ಪ ‘ ಕಿತ್ತಳೆ ಕಣ್ಣು ತಿನ್ನು ’ ಅಂತಾರೆ.

ಆದರೂ ಹಠ ಮಾಡಿ, ಶಿಮೊಗ್ಗ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದವರೆಗೂ ಸೈಕಲ್ ಹೊಡೆಸಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಂಡು ತಿಂದ. ಇದಾದ ನಂತರ ಗಿರೀಶನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಫುಲ್ಲು ಚಿಯರ್ ಅಪ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದ. ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿರುವನು. ತಲೆ ಇರುವವರು ಇದನ್ನು, ಕೇವಲ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಚಮಾತ್ಕಾರವೆಂದು ಖಂಡಿತ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಇದುವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವಿಧ ವಯಸ್ಸಿನ, ವಿವಿಧ ಜನಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬರಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತ.? ಅಥವಾ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನೋದರಿಂದ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಹೋಯ್ತಾ. ?

Read more posts on story, friends, believes
ಕನಸೂರು, ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೌತುಕಗಳ ಜೋಳಿಗೆ, ಬರಹಗಳಿಗೆ ದೀವಿಗೆ. ಕಥೆ, ಕವನ ಅಥವಾ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಅನ್ನಿಸುವ ಬರವಣಿಗೆಗಳಿರಬಹುದು. ತೋಚಿದ್ದು; ಗೀಚಿದ್ದು;

ಓದುಗನ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೂ ಭಯ ಆಗತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಈ ಓದಿನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. Thank you :)