​​
ಮಡಿಕೇರಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇರುಪ್ಪು ಜಲಪಾತ ಬೋರ್ಡ್ ತೋರಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಕಾರನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದೆವು.
ಹಿಂದಿನ ದಿನ, ಗೆಳೆಯ ಕೀರ್ತನನ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆಂದು ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದವರು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ವಾಪಾಸಾಗುವಾಗ ಪಯಣವನ್ನು ಕೊಂಚ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದೆವು.
alt
ಕಾರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಅಭಿ. ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಹಿಂಬದಿಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದವನು ನಾನು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರೊಫೆಷನ್ ಗಳ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳು, ಅಚ್ಚರಿಗಳು, ಖರಾಬ್ ಅನುಭವಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದೆವು.

ಇರುಪ್ಪು ತಲುಪಿದಾಗ ದೋಪಹರ್ ಮೂರು ಘಂಟೆ. ಕಾರು ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿ, ಟಿಕೇಟ್ ಪಡೆದು ಜಲಪಾತದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು.

ಕಾಡು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಯಮಗಾತ್ರದ ಮರಗಳಿದ್ದವು. ಕತ್ತೆತ್ತಿ ಅವುಗಳ ತುದಿ ಎಲ್ಲಿದೆ..? ಎಂದು ನೋಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪ, ಹುಲಿ-ಸಿಮ್ಮ, ಕರಡಿ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬೋರ್ಡುಗಳು ಎತೇಚ್ಚವಾಗಿದ್ದವು. ಬಿಸಿಲಿನ ಜಳ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕಾಡುದಾರಿಯ ನಡಿಗೆಯು ಸುಖಕರವಾಗಿತ್ತು.

ತೂಗುಸೇತುವೆಯೊಂದನ್ನು ದಾಟುವಾಗ, ಖಾಕಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ಕೆಲ್ಸಗಾರರೊಬ್ಬರು ಎದುರಾದರು. ಖಾಕಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಡಿಪಾರ್ಟ್ಪೆಂಟಿನವರು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಅನಾಟಮಿ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಅಸ್ಥಿಯ ಗುರುತುಗಳೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಅಂಗಾಂಗಳೆಲ್ಲವೂ ಊನವಾಗಿದ್ದವು. ಮೂರ್ನಾಕು ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿದ್ದ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಾಗಿಸಿ, ಕೈಯಿಂದ ಕಾಲನ್ನೆತ್ತಿ ಮುಂದಕ್ಕಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗೂಟವಾಗಿ ಕೋಲಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆ ತಾವಿಡುವುದೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿದ್ದ ದೇಹ ಸ್ಥಿತಿ. ' ಯಾವಾನಪ್ಪಾ ಇವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟವನು..? ಈ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಈ ಮನ್ಷ ಮಾಡೋದಾದರೂ ಏನಿದೆ ..? ' ಅಂದುಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು.

ಜಲಪಾತ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಯ್ತು. ನೀರಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಅದು ಜಲಪಾತ. ಮಾರ್ಚಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲೂ ಮೈದುಂಬುವ ಜಲಪಾತವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಂಡೆಕಲ್ಲಿನ ನುಣ್ಣನೆಯ ಭಾಗಗಳು, ಆರ್ಕಿಯಾಲಜಿಯ ಪದರಗಳಂತೆ ಪಟ್ಟೆ ಕೊರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಭೂಭಾಗವು... ಸೀಸನ್ನಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತವು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದಾದ ಘೋರ ಬೆರಗಿನ ಅಂದಾಜು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಗುಡ್ಡೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು, ಚಡ್ಡಿಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ತೆಳುವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಜುಳು ಜುಳು ನೀರಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಡಲು ಸನ್ನದ್ಧರಾದೆವು. ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರು!! ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವವರೆಗೂ ತಲೆ ತೋಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಜಲು, ನಿಂತ-ನೀರೂ ಕೂಡ ಸುಖಪ್ರಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಾನವಾಗುವವರೆಗೂ ದೇಹವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಒಣಗಿಸಿದೆವು. ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ!! ಒಂದಷ್ಟು ಸೆಲ್ಫಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ತಿರುಗಿ ನಡೆದೆವು.

ಒಂದಷ್ಟು ಸವತಿಕಾಯಿ, ಕಲ್ಲಂಗಡಿ ತಿಂದು!! ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆವು. ಇಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವು ಮೈಸೂರಿನ ಕಡೆಗಿತ್ತು.ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರಿಂದ, ದಾರಿ ಕೇಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ತಲೆ ಹೊರ ಹಾಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೋಗುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ, ಬಾಗಿದ್ದ ಅದೇ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವವು ಕಾಣಿಸಿತು.


ನಾವು ಫಾಲ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡಿ, ಹರಟು, ಬಟ್ಟೆ ಒಣಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರೂ, ಈ ಕಾಡಿನ ಕೆಲಸದವ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಅವರನ್ನೇ ದಾರಿ ಕೇಳಿದೆವು.
ರಸ್ತೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಗೆ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವಿರೆಂದು ಗೈಡ್ ಮಾಡಿದರು.

ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರದ ವರೆಗೂ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ಮನೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಂಗಾದ್ರೆ, ಈ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನು ತುಂಬಾ ದೂರ ನಡೀಬೇಕು. 'ಅವರು ಹೋಗುವಲ್ಲಿಗೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೊಡೋಣ್ವಾ..? ' ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚರ್ಚೆಯಾಯಿತು. ಅನುಕಂಪ ತೋರಿಸಿದರೆ ಕೆಲವರು ಅವಮಾನ ಅಂದ್ಕೋತಾರೆ!! ಆದರೂ ಕರೆಯೋದರಿಂದ, ನಾವು ಕಳ್ಕೋಳೊ ಅಂಥಾದ್ದು ಎನೂ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ .. ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದೆವು.

'ಬೇಡ!! ಬೇಡ!! ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಅಷ್ಟೇ' ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದರಾದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿದರು.

ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರೆ, ಮನ್ಷ ಒಳಗ್ ಬರಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಪೋಕ್ಸ್-ವ್ಯಾಗನ್ ಕಾರೋ.. ನೆಲ ಕಚ್ಚಿ ಕೊಂಡಿದೆ. ಮೊದಲು ಒಂದು ಕಾಲು ಎತ್ತಿ ಒಳಗಿಟ್ಟರು. ನಂತರ ತಲೆ ತೂರಿಸಿ ಒಳ ಬಂದರು. ಕೋಲನ್ನು ಪಡೆದ ರವಿ, ಅವರನ್ನು ಕೊಂಚ ಸಪೋರ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಸರ್ಕಸ್ ನೋಡಿ, ಅವರು ಮುಜುಗರದ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ' ನಾನ್ ಮೊದಲೇ ಹೇಳ್ದೆ ಬೇಡ ಅಂತ ' ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದರು.

ಇರುಪ್ಪು ಜಲಪಾತದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗಾರ್ಡ್ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಒಂದಷ್ಟು ಲೋಕಾಭಿರಾಮದ ಮಾತುಗಳೂ ನಡೆದವು. ಆದರೆ, ಗಾರ್ಡ್!! ಎಂಬುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರೆಂಥದು ಗಾರ್ಡ್ ಮಾಡದು..? ಅನ್ನೋದು ಪ್ರಶ್ನೆ.
ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಅರಿತವರಂತೆ, ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಇವರಿಗಿದ್ದ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯವು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಇರುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಂತೆ, ಗಟ್ಟಿಗರಾಗಿದ್ದವರು.
ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಅತಿಕ್ರಮಿಸದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು, ಜಲಪಾತದ ಹತ್ತಿರ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಕಾಯುವುದು ಇವರ ಕೆಲಸ.

" ಒಂದ್ ಸಾರಿ ಮಳೆಗಾಲ. ಜಲಪಾತದ ತುಂಬಾ ನೀರಿತ್ತು. ಜನಾ ಅಂದ್ರೆ ಜನ. ಅವರನ್ನ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡೋವಾಗ, ಬಂಡೆ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರಿ, ಎತ್ತರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ತಲೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿತ್ತು. ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು(ಸ್ಟ್ರೋಕ್) ಹೊಡಿತು. ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ಸ್ವಾಧೀನ ಕಳಕೊಂಡ್ವು. ಮಾತು ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ನಿಂತೋಯ್ತು. ಒಂದಷ್ಟು ವರ್ಷ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟು ತಗೋಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತದೇ ಕೆಲಸ."

ಅಂದರು.

ಕಾರೊಳಗೆ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ. ಅವರಿದ್ದ ಮನೆ ಬಂತು. ಜಲಪಾತದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರವೇ ಇತ್ತು. ಅವರ ವೆಲಾಸಿಟಿ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರೋ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೇನೆ ಆಗಿರ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿದಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದರು.

ಹೇಗಾದರೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು, ಕಾಫಿಯಾದರೂ ಕುಡಿಯಿರೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಅದೊಂದು ಗುಡಿಸಲಿನಂತಹ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ. ಮುಂದಿನ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ತಂಪು ಪಾನೀಯ ಮಾರುವ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಅಂಗಡಿ. ಅವರ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ಬೇಡವೆಂದು ತಿಳಿಸಿ ಹೊರಟೆವು.


ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆಯ ಸಮಯ!! ಬದುಕು ಕ್ರೂರವೆನಿಸಿತು. ಹಾಗಾದ್ರೆ, ಬದುಕು ಮುರಾಬಟ್ಟೆಯಾಗಲು ಸಣ್ಣದೊಂದು 'ಸ್ಲಿಪ್' ಸಾಕೇ..? ನಮ್ಮ ನಾಳೆ!! ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಬ್ಬೆದ್ದು ಹೋಗಬಹುದು, ಕಂಡವರ್ಯಾರು..?

ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಗ್ಲೋಬಲ್-ಅನ್-ಸರ್ಟನಿಟಿ ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜೀವಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರಬೇಕಾದದ್ದು ಭಯವಲ್ಲ. ಒಂಚೂರು ಕನಸು, ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಭರವಸೆ.