ಚೆನೈ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ

ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ವಿಲವಿಲನೆ ಮನಸ್ಸು ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂಥರಾ ಅಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವ. ‘ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು’. ಎರಡು ದಿನ ರಜೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಾದೇ.. ದಿನವಿಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಬಿಸಿಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬೀಳಲು ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಆದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕು..? ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನಂತೆ ವೀಕೆಂಡ್ ಅತೃಪ್ತಿ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಎಂತ ಸಾವುದು ಮಾರಾಯ. ಭಾನುವರಾನೂ ಹಂಗೇ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಉಂಟು. ಎಂತದಾದ್ರು ಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಜಾಕಿ ಗೊಣಗಿದ.

‘ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಒಂದು ಮೆಗಾ-ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ 15-20 ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿ ವನಲೂರು ಅನ್ನೋ ಊರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ ಇರೋದನ್ನ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಟೆಂಟ್-ನಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ‘Just for a change’ ಅನುಭವ. ನಾನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಮಸ್ತ್ ಥಿಯೇಟ್ರಿಕಲ್ ಫೀಲ್ ಇರತ್ತೆ. ‘ ಎಂದೆ.

“ ಲೋ!! ಮನೆಹಾಳು ಐಡಿಯಾ ಕೊಡ್ತಿಯಲ್ಲೊ. ಇಷ್ಟೋತ್ತಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ, ಕಷ್ಟ ಇದೆ. ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರೋದು; ಮನೆ ಸೇರೋದು; ಹುಡುಗಾಟವಾ.. ‘ ಮೂರ್ತಿ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಜಾಕ್ಸನ್ ನನ್ನ ಐಡಿಯಾದಿಂದ ಥ್ರಿಲ್ ಆದಂತಿದ್ದ. ಓಟ್ ಮೆಜಾರಿಟಿ ೨:೧ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಮೂರ್ತಿ ‘ಹಾಲಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ, ನೀರಲ್ಲಾದರು ಹಾಕಿ’ ಎಂದು ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದ.


ವನಲೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ಜಾಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಾಹಸ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟಿರುವ ಪುಳಕವಿತ್ತು. ಮೂರ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದ. ತುರೈಪಾಕಮ್ ನಿಂದ ಹೊರಟ ನಮ್ಮ MTC ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಕಾರಪಾಕಮ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏಳೆಂಟು ಯುವಕರ ಗ್ಯಾಂಗು, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಹಪಯಣಿಗರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಛೇಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ…., ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಕೆ-ಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೀಟುಗಳು ಖಾಲಿ ಇದ್ದರೂ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ತಳ ಊರುವ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ ಟಂಕುಣಕುಣ್-ಣಕ್ಕುಣಕುಣ್ ಎಂದು ಭಾರಿಸುವರು; ಕೋರಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹೇಳುವರು; ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಸೊಂಟ ಕುಣಿಸುವರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತಿಗೂ ಹಾಡಿನ ಸಾಲಿಗೂ … ಆವೇಶದಿಂದ(ವೀರಾವೇಶದಿಂದ) ನಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಲೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ, ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಾಲರ್-ಗಳು, ಬೃಹತ್ ಮೈಕಟ್ಟು ಇತ್ಯಾದಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದವು. ಅವರುಗಳ ವೇಷ-ಭೂಷಣಗಳು, ಹಾವ ಭಾವಗಳು, ಅತೀರೇಕದ ವರ್ತನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿನಿಮಾದ ಖಳನಾಯಕನ ಮರಿ-ಪುಢಾರಿ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದವರು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಖಳನಾಯಕರನ್ನು ಸ್ರುಷ್ಟಿ ಮಾಡುವರೋ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇವರು ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವರೋ. ? ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಹೋಗೋ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗಿದ್ದು ರೋಚಕವೆನಿಸಿ…, ಕಾಮೆಡಿ ಕಾಮೆಡಿ ಎನಿಸಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ಅವರ ಆಟಾಟೋಪ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಸಾಗಿತು. ಕಂಡಕ್ಟರು ಅಸಹಾಯಕನಂತೆ.., ತಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ರೋಡ್ ಹಂಪ್ಸ್ ಹಾರಿಸುವಾಗ ಬಸ್ಸು ಜರ್ಕು ಹೊಡೆದು ಮರಿ-ಪುಂಡನೊಬ್ಬ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ. ಜೋರು-ಅಜ್ಜಿ !!, ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದಳು. ‘ ಪೊರಕಿ ಪೊರಕಿ ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಬೈಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ತಾನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಗುಂಪಿನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದಳು. ಪುಂಡರ ಗುಂಪು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. “ ಎನ್ನ ತಂಗಚ್ಚಿ, ತಂಗಚ್ಚಿ ” ಎಂದು ಒಬ್ಬನೂ, “ಆಂಟಿ-ಆಂಟಿ ” ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ, “ಡಾರ್ಲಿಂಗ್!! ಫಿಗರ್ ಪಾರುಡಾ ” ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೂ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸಿದರು. ಬಹುಷಃ ಅಜ್ಜಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡುವಳೆಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಅಜ್ಜಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದಳು. ಇದರಿಂದ ಉನ್ಮಾದಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ಹೋ. !!! ಎಂದು ಸಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕೂಗಿದರು. ಇದು ಕ್ರೇಜಿ ಊರು. ಇಲ್ಲಿ ಏನು-ಬೇಕಾದರು ನಡೆಯಬಹುದು ಎನಿಸಿತು.

ಕುಣಿದು ಸಾಕಾಗಿರಬೇಕು. ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ-ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಮಲಗಿದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನು, ತನ್ನ ದಪ್ಪ-ತೋಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಗೂಳಿ-ಮೂತಿಯ ಟಟ್ಟೂ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಗೀಚತೊಡಗಿದ. ಗೀಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವನು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ “ ವುಡ್ರಾ, ವುಡ್ರಾ ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮೈ ಕೊಡವಿದನಾದರೂ, ಬೇಡವೆಂದು ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಗೀಚಿದರೂ… ಗೀಚುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕ್ರೇಜಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಕೊಳಕ!! ಪೆನ್ನಿನ ಮುಂಬದಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಮುರಿದು ಎಸೆದು, ರೀಫಿಲ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಮತ್ತೂ… ರೀಫಿಲ್ ಮೂತಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಉಗಿದ. ರೀಫಿಲ್ ಹಿಂಬದಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಬುಳು-ಬುಳು ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಇಂಕನ್ನು….. ಗೂಳಿ-ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡಿದ. ತನ್ನ ಕೈ- ಬಾಯಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂಕನ್ನು ಬಟ್ಟೆಗೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸುತ್ತಾ “ ಹ್ಹಿ ಹ್ಹೀ ಹ್ಹಿ ” ಎಂದು ನಕ್ಕ. ಆತನ ಸಹಚರರೆಲ್ಲರೂ .. ‘ನೋಡ್ರೋ ಇಲ್ಲಿ..’ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಈ ಕ್ಷಣ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ…. ಎಂದು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾಯ್ತು.


ವಿನಯ್ತಾಂಡಿ ವರುವಾಯ!! ಸಿನಿಮಾದ ಪೋಸ್ಟರು ಟೆಂಟಿನ ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗೇಟಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಟಿಕೇಟ್ ಕೌಂಟರ್!! ಒಂದು ಟಿಕೇಟಿನ ಬೆಲೆ 15 ರೂಪಾಯಿಗಳು. (ಮಾರುತಿ ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದ ನೆನಪಾಯ್ತು.) ಗೇಟ್ ಕೀಪರ್ ಗೆ ಟಿಕೇಟು ತೋರಿಸಿ ಟೆಂಟಿನ ಒಳ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿ ಟೆಂಟು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು.

ಮರದ ಗೂಟಗಳು ಪಿಲ್ಲರ್-ಗಳಾದರೆ, ತಗಡಿನ ಶೀಟುಗಳು ಮೇಲ್ಛಾವಣಿ. ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ, ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು…ಎಡ-ಬಲ ಫುಲ್ ಓಪನ್-ಸೀನು. ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಖಾಲಿ ಸೈಟು-ತೋಟಗಳು ನೇತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹರಿದ ಕರ್ಟನ್ ಗಳಾಚೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಸನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತೂ ಕೇಳಂಗಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು-ಕಡೆ ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬೆಂಚುಗಳು.ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುಗಳು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗುಂಪು-ಗುಂಪಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಿಂದ ಚಾಪೆ-ಹಾಸಿಗೆ ತಂದು ಮಲಕ್ಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಬಹುದು. ಇದೊಂತರ ಚೆನೈ ನಲ್ಲೇ ಇದ್ದಂತ ಡ್ರೈವ್ ಇನ್ ಥಿಯೇಟರ್-ಗಳ ಎಕನಾಮಿಕ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಇದ್ದಂಗಿತ್ತು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಒಂದೆರೆಡು ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ತರುವಾಯ ಸಿನಿಮಾ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದು ಸಿನಿಮಾಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬೀದಿ ಆರ್ಕೇಸ್ಟ್ರಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವ. ಯಾರು..? ಏನು.. ಹೇಳ್ತ ಅವ್ರೆ ಅನ್ನೋದು ಕೇಳುಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್. ನಮ್ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸದರಿ ಅಕೌಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಸಿಂಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲುಭಾಗದ ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದು ಹೋಯ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಡುಗಳು ಪ್ರಾರಂಭ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಮಯಾತನೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಪೀಕರ್ ಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು.. ಜಾತಿ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ…, ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೊಗಳಿದಂತೆ. ಎ ಆರ್ ರೆಹಮಾನರ ಸುಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತವಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಆನಂದಿಸುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀರೊ ಮಾತ್ರ ಕಾಮುಕನ ರೀತಿ ಕಾಣಿಸ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರಪೋಸ್ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ!! ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಂಗೋಪಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಂಗುಡಿಯಿಟ್ಟು ಲೊಚಕ್ ಲೊಚಕ್ ಅಂತ ಮುತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಕ್ರಿಮಿ ಅಂದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ!! ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರಕ್ತ ಕುಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗುಯ್-ಯ್ ಕಿಯ್-ಯ್ ಅನ್ನೋ ಇರಿಟೇಟಿಂಗ್ ಸದ್ದು. ಬೆತ್ತಲೆ-ಕಾಲುಗಳು ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಹಾವಳಿಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಚಕ್ಕಳಮ್-ಬಕ್ಕಳ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತೆವು. ‘ಹ್ಹಾ!! ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ!! ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದರೆ ಸೊಳ್ಳೆ-ಕಾಯಿಲ್ ಆದರೂ ತಂದು, ಹಚ್ಚಬಹುದಿತ್ತು ’ ಮೂರ್ತಿಯ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಂತು. ‘ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರೋವಾಗ ಸಾಕ್ಸ್ ಗಳು ಇರೋ ಶೂ ಹಾಕ್ಕೋಂಡ್ ಬರೋಣ!!’ ಅಂದ ಜಾಕಿ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಆಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೂರ್ತಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋದ.

ಪರದೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತವನೊಬ್ಬ… ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಸಾರಾಯಿ ಸುರಿದುಕೊಂಡು, ಒಂದು ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು.. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ… ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು… ‘ಹೈಟ್ಸ್ ಆಫ್ ತಿಕ ಗಾಂಚಲಿ’ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ನಾಗರಿಕ-ಸಮಾಜದಿಂದ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲಿ ಬಹುದೂರ ಬಂದ ಅನುಭವವ. ವ್ಯಕ್ತಿ-ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿ.


ಆಫ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಗೋಜಲುಗಳ ನಡುವೆ, ಆನ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಕಥೆಯ ಇಂಟರ್-ವಲ್, ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮ-ಕಥೆಯೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಕೊನೆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ!! ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕುಡುಕನಿಗೂ, ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೂ ಜಗಳ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯ್ತು. ಜಗಳ ಅಂದ್ರೆ, ಹೆಂಗಸ್ರ ರೀತಿ ಬಾಯಿ-ಬಾಯಿ ನಹಿ!! ಮೈ-ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬೀಳುವುದು. ಒಂಟಿ ಕುಡುಕ ದೆವ್ವ ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದವನಂತೆ ಇಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು, ಹೊಡೆಯಲು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಟೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕುಡುಕನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಹೆದರಿ ಹಿಂದೆ-ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

‘ಯಾರು-ಯಾರನ್ನು ಸಾಯಿಸ್ತಾರೋ. ? ಬನ್ರೋ… ಲೆ ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ “ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಗಲಾಟೆ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಮೊದಲು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ .. ’ ಮನೆಗೆ ಬಾ ಕಂದ’ ಎನ್ನುವಳು. ‘ ಗಲಾಟೆ ಯಾರದ್ದೇ ಆದರೂ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೋಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಏನರ್ಥ!! ಯಾಕ್ ಮಮ್ಮಿ!! ಯಾರದ್ದಾದರೂ ತಲೆ ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಭಯವಾ ನಿನಗೆ..? ’ ಅಂದರೆ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗಲಾಟೆಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲ ಅಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು, ಕುಡುಕನಿಂದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು.. ಮುಖ ಮೂತಿ ನೋಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಜ್ಜಿ ಹಾಕಿದ. ತುಟಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸನ್ನಿವೇಶವೂಂದು ಕಣ್ಣ-ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾಸ್-ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಸ್ಪಂದನಾರಹಿತರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದುದು ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು.


ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ದುರಂತ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದ ಟೆಕ್-ನಿಕಲ್ ಪಾರ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜಲ್ಲಿ-ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.\ ಕತ್ತಲೆಯ-ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೀಟ್-ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿನ ಹೊರತಾಗಿ, ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲಗಳು ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ !! ಸಾಮೂಹಿಕ-ಸಂಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು. ಎಷ್ಟು-ಹೊತ್ತು ಕಾದರೂ ನೋ…. ಬಸ್.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಸಿನಿಮಾ-ನಾಯಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ-ನೆನೆಯುತ್ತಿರುವ ಹಾಟ್-ಹಾಟ್ ಬಿಕಿನಿ ಕಟೌಟು. ಅವಳ ಪಾದದಲ್ಲಿ ದ್ರಾಕ್ಷಿ-ಸೇಬು-ಬಾಳೆ-ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಫೋಟೊ. ಸಾಮಿ-ಜ್ಯೂಸ್-ಸೆಂಟರ್ ಎಂದು ತಪ್ಪಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಬೋರ್ಡು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ತಾರೆ ತಾನು ಇಷ್ಟು ಧರಿದ್ರವಾಗಿ ಜ್ಯೂಸ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ ರೂಪದರ್ಶಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ.. ಅಭಿಮಾನದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುವಳೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ಅದಃ ಪತನವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಳೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.\ ಚೆನೈ(ತಮಿಳುನಾಡಿನ) ಲಿಮಿಟ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕ್ರೇಜಿ ಕ್ರೇಜಿ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಕಟೌಟ್ ಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ತಮ್ಮ ಮದುವೆಗೆ ಶುಭ-ಕೋರಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಸೆಲೆಬ್ರೆಟಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಗಲ-ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿಯೋ ಅಥವಾ ತಲೆಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿ-ಕಾಳು ಹಾಕುತ್ತಿರುವಂತೆಯೋ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುವಿರಿ. ಯಾರು ಸತ್ತರೂ.. ಯಾರು ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಭಿಮಾನದ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವ. ಈ ಸೋಂಕು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕ್ರೇಜಿನೆಸ್ ಗೆ ಬೌಂಡರಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.

ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ವರೆ ದಾಟಿದರೂ…. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಅಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೈವೇ ನ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹನಗಳಿಗೂ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೇಳಿದ್ದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ‘ ನಿನ್ನಿಂದಾನೆ ಹೀಗಾಗಿದ್ದು, ಹಾಗಾಗಿದ್ದು ’ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ ಬೈಗಳ, ಸಮಾಧಾನ, ಸಾಂತ್ವಾನಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡವು. ನಡು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ…, ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಬೇವರ್ಸಿಗಳಂತಿತ್ತು ಪರಿಸ್ತ್ತಿತಿ.

ರಾತ್ರಿ ಮೂರು ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್-ಮಿಕ್ಸರ್ ಲಾರಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸೀನು-ಹಾಕುತ್ತಾ ನಿಂತಿತು. ಅಶ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಮನೆಸೇರುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಕೈ-ಬಿಟ್ಟು ಹತಾಶರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಡ್ರೈವರು ಒಳಗಿನಿಂದ ಏರು-ಏರು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈ ಮಾಡಿ ಕೂಗಿದ. ನಾವಿದನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಎಕ್ಸ್-ಪೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರಾಗಲಿ!!, ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಟ್ರಕ್ ಏರಿದೆವು. ಈ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ-ಪಾಲಿಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಟೂ-ಮಚ್. !!!.

ಅತಿ-ದೊಡ್ಡ ಟ್ರಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ - ತಡರಾತ್ರಿಯಲಿ ಪಯಣ. ಲೈಫ್ ಈಸ್ ಡೇಂಜರಸ್ಲಿ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್. ತುರೈಪಾಕಮ್ ಬಳಿ ಲಾರಿಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಡ್ರೈವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿ ಮನೆ ಸೇರಿ ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊತ್ತು. ಬೋರಿಂಗ್ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸೋಮವಾರ ನೆನೆದು ಕಣ್ಣು-ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ನಿದ್ರೆ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು,

Read more posts on friends, cinema, travel
ಕನಸೂರು, ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೌತುಕಗಳ ಜೋಳಿಗೆ, ಬರಹಗಳಿಗೆ ದೀವಿಗೆ. ಕಥೆ, ಕವನ ಅಥವಾ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಅನ್ನಿಸುವ ಬರವಣಿಗೆಗಳಿರಬಹುದು. ತೋಚಿದ್ದು; ಗೀಚಿದ್ದು;

ಓದುಗನ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೂ ಭಯ ಆಗತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಈ ಓದಿನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. Thank you :)